Het verhaal van de Bengaal

Het was wel even aanpassen deze morgen: opstaan, ontbijt zonder eitjes, naar school gaan, les geven, koken … Niet dat het “niet leuk was, integendeel. Maar wel “anders”. Mijn gedachten dwaalden immers nog geregeld af naar Bangladesh. Zeker toen enkele collega’s vroegen: “En … hoe was’t?” En wat antwoord je dan op enkele minuten tijd? Ik zei dan maar: “Lees het dagboek. Ik zal elke dag één verhaal schrijven. Zo krijg je niet heel der pagina’s ineens te verwerken (dat leest toch niemand :;=) ) en dat geef mij de kans om mijn gedachten wat te ordenen”.
Vanacht bedacht ik al hiervoor enkele titels: “Het verhaal van een Damiaandocter”; “Het verhaal van de riksharijder”; “Het verhaal van een dropout” ; “Het verhaal van de koe”; “Het verhaal van …. ” Er komen er zeker nog enkelen bij. Maar laat me vandaag beginnen met “Het verhaal van de Bengaal “

Terug thuis

(met nog slapende oogjes …)
24 Uur onderweg om meer dan 9000 kilometer te overbruggen en (even) in 4 hoofdsteden in 4 verschillenden landen op 3 verschillende continenten te zijn … het is toch een hele trip. Maar natuurlijk, in vergelijkijking met wat we gezien en meegemaakt hebben is dit allemaal er heel graag bij genomen!

terug in Dhaka!

We zijn net terug in Dakha aangekomen. Het is 3 uur in de namiddag en we krijgen slechts een half uurtje tijd, dus nu even kort en bondig … 

Deze morgend waren we alweer heel vroeg uit ons bed, 5 uur dus. We volgden een eucharistieviering bij de  mandi. Wat een gezang, wat een vreugde! Deze gemeemschap wordt getrokken door een Amerikaanse priester die hier al meer dan 50 jaar werkzaam is. Nadien ontbeten we en vertrokken we vanuit onze prachtige oude missiepost in de brousse.  Het was hier zalig vertoeven!

Onze eerste stop onderweg was voor een hindufeest. Morgen is het immers voor hen nieuwjaar. Kinderen worden daarom verkleed als Shiva en andere goden en vragen om een offergave.
Dan stopten we bij een steenbakkerij. Middeleeuwse toestanden, maar technisch gezien heel knap hoe je met eenvoudige en doordachte technische middelen ook heel veel kunt bereiken. Over de pollutie moeten we wel zwijgen (in heel Bangla trouwens, het is hier verschrikkelijk op dat gebied)
De volgende halte was een kunstgieterij van beelden. Een methode van meer dan 5 eeuwen oud met prachtige resultaten. De moeite waard>

En dan verder doorheen het land met de jeep richting hoofdstad. Puffen geblazen, hoesten van het stof, geschud worden (er zijn geen autostrades hier en een weg is na 2 jaar vol gaten) en zoveel meer, maar doorheen de prachtige rijstvelden van de delta. Heeeel mooi dus.

En nu vlug de douche in (als er water is en de electriciteit niet uitvalt) en dan de laatste avond in …
Misschien tot vanavond? en zeker tot volgende week in levende lijve.  Deze blog gaat wel nog een aantal dagen verder! met foto’s , filmpjes en verhalen.

Hou jullie

Geert

Een (Feest)dag om nooit te vergeten

De laatste dag dat ze zonder internetaansluiting door Banglasdesh trekken. Morgen krijgen we dus het volledige verslag rechtstreeks van onze mensen daar. Vandaag zaten ze weer in de Brousse, daarom geen internet dus. Het volgende hebben ze me doorgestuurd:

Vandaag is een heuse feestdag! Een groots onweer in de ochtend zorgde voor een bijzondere opening van de dag. Na dit spectakel woonde we de melaatsenverzorging bij, in dezelfde post in de brousse waar we vorige avond aankwamen. Vervolgens brachten we een bezoek aan een weverij. Dit riep direct de beelden op van de film over Pater Damiaan, zo erg ging het daar aan toe. Als afsluiter van de avond neemden we deel aan een groots dorpsfeest van manditribe, niet te beschrijven. Alweer een dag die je normaalgesproken nooit meemaakt!
Hou je, Geert.

Melaatsen

Heb nog een bericht gekregen van Geert over deze dag in Bangladesh. Vandaag geen internet, dus dan via sms, in codetaal. Een mogelijke vertaling over de gebeurtenissen en impressies van deze dag kan je hieronder lezen.
Morgen hebben ze ook geen mogelijkheid om te connecteren met het internet, dus zal het nog een keer via sms gaan. Een van de volgende dagen, normaal vrijdag, zal er een uitgebreider verslag verschijnen.

groeten,
Pieter

Deze ochtend werden we gewekt met bakken regen die neerdaalde uit de hemel. Na bijna verdronken te zijn door de moesson regen zijn we, nog steeds in de vroege uurtjes, vertrokken voor het bezoek aan de kliniek voor zwaar toegetakelde melaatsen. Door de rivierbedding trokken we naar een beginnend ‘koeproject’ (een heel verhaal, later meer hierover). Nu zitten we in de broesse, vergezeld met onze goede vrienden en broeders, de apen!,op een post voor melaatsen. hou je!

Geert

alweer een bijzondere dag

Gisteren stuurde ik wat nieuws via SMS … kort en bondig dus. Vandaag kan ik via een internetcafe hier in het grote dorp wat meer schrijven… al is het allemaal moeilijk te beschrijven wat we hier meemaken. Na de reis zullen we al onze ervaringen wel eens op een rijtje zetten. Maar nu enkele impressies.

een vriendelijk woord

We trekken met de Jeep de stad uit richting binnenland. Het eerste dat ons opvalt is echt heel veel ‘crazy’ verkeer. Positief zijn de prachtige rijstvelden die onze tocht sieren. Vandaag brengen we een bezoek aan een kliniek en een school. 83 leerlingen van 6aso in één klas, onvoorstelbaar ! Alles is er heel sober. Te voet trekken we door het dorp, als vips… Overal zijn we een vriend. Mensen hopend op iets. Het enige dat wij te geven hebben zijn een lach en een vriendelijk woord.
Tot morgen.

Geert

riksha’s … met duizenden!

Wat een namiddag! Gewoon niet te doen.

Na een heel lekkere lunch bij Willem, reden we alweer met onze jeeps naar het centrum van de stad. Volk, volk, volk …. maar ook enorm vriendelijk.
We wandelden door vele kleine straatjes vol met echte straatambachten: goudsmeders, metaalslagers, schoenlappers, kleermakers, monteurs,  waterdraagsters, … enfin, alles wat je maar kan bedenken. En overal mensen die je aanklampen “for doing some buisiness” en je prompt een kaartje in de hand duwen en je zeggen dat je zeker moet bellen.

Aan de haven van Dhaka was het nog overweldiger: heel veel en heel oude geroeste oversteekboten (-bakken?)  waarin men de mensen bijna letterlijk opstapelt. Niet te verwonderen dat er elk jaar een paar zinken … en er zovele mensen verdrinken. Het water is gewoonweg “zwart” … Maar ondanks dat allemaal heel veel lachen en blije gezichten … d’e contradictie!

En dan, om nooit meer te vergeten: met een riksha doorheen de kleine straatjes: bellend, wriemelemd, lopend, hotsend en soms botsend, …. geweldig als ervaring. We reden ongeveer 25 minuten en daarvoor kreeg onze fietser …. iets meer dan 1/2 euro … en naar het schijnt was dit goed betaald.  Dat is dab weer moeilijker  voor ons om te begrijpen en het blijft dan ook nazinderen….

Vanavond nog een rustige paasavond, want morgen vertrekken we al uit deze miljoenenstad. Hopelijk vind ik er ook een computer …  Oh ja, hier moet ik schrijven op een qwerty klavier en heb niet zo veel tijd, vandaar alle foutjes, sorry…

Hou jullie!

Geert  

Aangekomen

Na 22 uren onderweg en meer dan 9000 km vliegen ben ik hier in het snikhete Dhaka aangekomen. We werden door Willem, onze gids voor deze dagen en medezerker van de Damiaanactie, opgewacht. De confrontatie met deze andere zereld was er direct: overal veel, heel veel volk!

Met 4 jeeps reden we of beter gezegd, manouvreerden we ons doorheen het verkeer naar het klein hotelletje. Een enorme ervaring: voortdurend getoeter langs alle kanten en een onbestaand verkeersreglement. De moeite waard om te zien hoe mensen en vriendelijk en chaotisch zich kunnen voortbewegen.

We hebben nu een uurtje geslapen, en trekken nu de stad in…. het belooft heel boeiend te worden

 Aan alle thuisblijvers: moge het paasvuur jullie harten met vrede vervullen. Zalig Paasfeest!

 En nu vlug verder … tot later

hou je

Geert

het reisschema is bekend

We hebben het officiële reisschema ontvangen. Natuurlijk is alles “variabel” en zijn er vele onvoorziene omstandigheden mogelijk, zoals de regen …. maar kom. Het ziet er alleszins heel boeiend uit!  Reis je in gedachten mee? lees dan verder!