Met al mijn medereizigers komen we nog op 11 mei samen. Napraten, foto’s en filmpjes doorgeven, en denken wat we met deze ongelooflijke ervaring gaan doen. Want het spreekt vanzelf dat we daar iets mee gaan doen: een nieuw project met en voor de Damiaanactie?! Neen, ik vertel nog niets. Kom en zie maar over enkele maanden!

Hopelijk heb je van mijn dagboek wat genoten. Ik was heel blij te ontdekken en te zien dat jullie dagelijks met zo’n 120 waren! Dat had ik nooit verwacht. Bedankt daarvoor. Misschien moet je toch eens durven 1x achter de computer te kruipen en ons allen vertellen wat jou getroffen heeft. Want ook jouw “verhaal van” is zeker en vast de moeite waard om te gelezen te worden. Doen!

Ik dank nog heel kort, maar wel sterk gemeend Walter en Willem voor de enorme ervaring die ik mocht meemaken en al mijn medereizigers met wie ik “op schok” ging. Ik zal het nooit meer vergeten … straffer nog: ik ga nog eens terug, mét jonge mensen!

Hou jullie allen heel goed
Geert

PS: allé, vooruit, ik zal nog éénmaal iets schrijven … op 12 of 13 mei. Als ik al de foto’s van mijn vrienden heb , dan zal ik nog één groots fotoverhaal maken. Moet ik je verwittigen of “surf” je zelf naar deze “bangelijke” site . Weet je wat: surf vanaf nu geregeld naar www.roeach.be … en je zult het daar wel lezen als er iets nieuws is!

We hebben ze velen gezien, met duizenden en nog meer. En telkens als we stopten, kwamen ze ons toegelopen, lachend, hoopvol kijkend en vaak ook vragend om iets. De kleinsten waren met een bic of een ballon blij, met een pet of een t-shirt kon hun geluk niet meer op. Vaak, zeker na wat vragen, deelden ze het nog. De jongeren hun ogen begonnen te stralen als je met hen wat Engels sprak. Hoe moeizaam ook. “My name is Geert. What is your name?” “Where do you come from?” “From Europe” ….
Er werd niet altijd “veel gezegd – daarvoor was de kennis van hun Engelse woordenschat te beperkt – maar gewoon het halt houden en wat tijd nemen, was precies al een een heel geschenk. Waarom doen we dat ook niet vaker in onze steden? Gewoon mensen aanspreken? Zouden ze/we dan ook zo blij zijn?

Elke halte was ook altijd overrompelend. Geen 5 of 10, maar veeleer 20 of 30 kinderen/jongeren stonden rondom je. En eenmaal men zag dat je niet onmiddellijk doorging, schoven ook de volwassenen en ouderen aan. Weliswaar hoofdzakelijk mannen. Haalde je dan iets uit je rugzak, dan kreeg je in een mum van tijd alleen maar handen te zien overal rondom je hoofd. Enkelen onder ons werden zo een aantal keren echt bedolven. “Ma vent toch, kijk ne keer af!” hoorde ik voortdurend zeggen … Moelijker was het wanneer je voorraad dan op was … En nog moeilijker kon het worden als je begon na te denken wat we aan het doen waren …

Sint-Niklaas spelen, kan je een goed gevoel geven. Zeker waar. Maar Sint-Niklaas komt maar 1 dag per jaar … Moeten we het daarom laten? Misschien toch ook weer niet. Maar misschien moeten we én Sint-Niklaas én broeder/zuster zijn …

In het Jalchatra Damien Hospital hadden we een zeer speciale ervaring. Een klein meisje, Abirith, was er enkele maanden geleden opgenomen voor TBC met complikaties. Ze was er heel erg aan toe geweest. De doktor vertelde het hele medische verleden terwijl we haar aankeken. Haar moeder had haar in de armen.
Ze leek in onze ogen nog heel zwak, en dus heel ziek (bekijk de foto maar). Tot de dokter verrassend zei: “Vandaag gaat ze naar huis! Ze is genezen van TBC!” “Neen toch?!”
Voor dit kind was er opnieuw een beetje toekomst …

Bij het zien van zovele kinderen en bij het weten van deze overbevolkingssituatie, stellen wetenschappers en westerlingen vaak geboortebeperking voor. En natuurlijk, met je “verstand” is dat een mogelijke piste om te gaan. Maar aan andere zeggen dat ze weinig of geen kinderen mogen hebben is altijd gemakkelijk. Zelf die stap zetten is veel moeilijker. En kan je aan jongeren van vandaag 18+ers, die dromen van een hoopvolle toekomst, die de vreugde ontdekken van de potentie om leven zelf te kunnen doorgeven, kan je aan hen vragen weinig of geen kinderen meer te hebben? Lijkt op dat moment (of misschien altijd?) die vraag niet zo “tegen-natuurlijk”, zo “tegen het leven zelf in te gaan”? Kan je, om het wat concreet te maken, aan alle Bengalen tussen de 12 en de 18 jaar nu beginnen te vragen dat zij over enkele jaren drastisch moeten beperken met kinderen? Ik weet niet wat jij denkt, maar ik zou toch niet in hun schoenen willen staan.

En toch zullen we met deze vraag moeten gaan leve. Misschien moeten we het aan jongeren zelf eens vragen …
Zo, het verhaal van de dag zit er weer op. Tot morgen? Hou je.
Geert

Het mag dan al pal boven water staan, de dokters in de verschillende damiaanklinieken en de samenwerking met de plaatselijke bevolking i.v.m. de DOTS doen ongelooflijk goed werk, er is gelukkig voor velen ook leven nà de ziekte. Maar als iemand dan eindelijk mag terugkeren naar zijn huis, zijn thuis, dan is dat niet altijd vanzelfsprekend. We hoorden verschillende getuigenissen hierover. Met een beetje inlevingsvermogen, kom je zelf vlug bij nieuwe opduikende vragen en andere moeilijkheden uit.

Bijvoorbeeld: een vrouw krijgt TBC. Omdat het ernstig is wordt ze opgenomen in een van de Damiaanklinieken. Deze kliniek ligt nu eenmaal niet vlakbij. Ze verhuist en laat man en kinderen achter. Dezen proberen wel zichzelf (in het beste geval) als gezin verder te organiseren, maar voor armen is dat niet altijd vanzelfsprekend. Eén persoon minder om te werken heeft al vlug verschillende gevolgen. En dan gebeurt het dat er een andere vrouw in het gezin komt, of dat er kinderen geen geborgenheid meer vinden omdat moeder weg is, of dat er te weinig voedsel in huis komt. Misschien valt het gezin wel uiteen… En na maanden komt dan de vrouw terug … Naast de relationele en emotionele problemen die door deze ziket mee zijn ontstaan, moet ze misschien ook nog zelf opnieuw proberen te overleven.

En dan komt de vraag: kan/moet de Damiaanactie bij deze herinburgering (of welk woord moet je gebruiken) niet helpen, zodanig dat niet alleen het lichaam van een mens wordt genezen, maar ook dat die nadien gezonde mens opnieuw een reële instap kan hebben in het leven? We hebben onderweg er vaak gesproken en gedebateerd en zijn er nog niet uit.

Vanwaar de koe nu? Wel, Willem heeft zelf al eens een persoonlijk initiatief genomen en uitgetest voor deze problematiek. Hij kocht enkele koeien om ze bij de terugkeer aan mensen te geven (op afbetaling) zodanig dat zij met de melk die ze verkopen toch een klein inkomen zouden hebben. Dit leek ons ook op het eerste zicht een schitterend initiatief. Vooral omdat met zulke initiatief, we trouw kunnen blijven aan de basisopdracht van de Damiaanactie (gezondheid) maar ook gelijktijdig, zonder heel veel uitgaven, mensen een duwtje in de rug kan geven bij het heraanvatten van de dagelijkse realiteit. Toch heeft Willem ons onmiddellijk met de voetjes op de grond gezet door heel even op bezoek te gaan bij zo iemand.

De gekregen koe was gestorven, de tweede koe overleefde het ook niet … moest er nu nog een derde koe komen? Had die persoon misschien geen flauw idee wat een boer moet doen? Moet je hem dan niet eerst een kleine opleiding geven? Maar wie moet dan zo’n opleiding geven en waar? En wat als de man geen grond vindt om zijn koe op te laten grazen? Is er ook nog iets anders dan een koe? enzovoort, enzovoort. Als je nog wat verder door redeneert, tja, dan kom je zelf wel nog bij vele andere vragen terecht. Of met andere woorden: het idee is wel schitterend, de uitvoering moet toch wel doordacht gebeuren. En toch viden wij dat er op die denkpiste verder moet gegaan worden.

Ik had graag van die bewuste koe van Willem, een fotootje hier geplaatst. Maar op het moment dat we bij de koe bezochten, waren mijn fotobatterijtjes leeg …
Misschien dat een van mijn medereizigers mij een van de dagen een fotootje van “bella” opstuurt.

Zo, dat was het weer, tot morgen?
Hou je

Geert

Ik had het nog nooit meegemaakt. En het voelde heel raar aan: Paasnacht vieren in een vliegtuig. Tijdens die vlucht naar Bangladesh gingen mijn gedachten dan ook geregeld naar huis en naar Averbode. Ik wenste hen vanop 10.000 meter hoogte Zalig Pasen.

Vandaag is het opnieuw zondag. Twee weken later. We vieren zoals elke zondag opnieuw Pasen: de dood is niet het einde, er is alleen maar het leven! We dromen van de dag dat ook ons dit eeuwig leven te beurt zal vallen. Maar ook in Bangladesh dromen ze hiervan.

Misschien moet ik vandaag wat minder schrijven en wat meer met jullie allen dromen en denken “hoe” we daar vanaf morgen kunnen aan werken … zodat Pasen meer en meer een realiteit van elke dag kan worden.

Droom je mee?
Hou je, en graag tot morgen

Geert

Hij zit er heel de dag tussen zijn vers fruit: appelsienen en druiven van het land zelf, appelen ingevoerd uit Zuid-Afrika. Kijkend en wachtend tot er iemand iets koopt.

Op straat, tussen de drukte van de riksha’s en de minitaxi’s; de spiegel ergens tegen een muur met een stoel ervoor: de haarkapper.

In een weeffabriekje, de ene naast de andere, zittend op de grond aan een geïmprovisserd spinnewiel van fietswielen. Maar het werkt!

De énige energiebron die altijd aanwezig is: de menselijke energie. En daarmee kan je zelfs het zwaarste in beweging krijgen.

Vrouwen en kinderen stappen de maiskorrels door elkaar om ze langs alle kanten te laten drogen.

Met oud papier op straat gevonden, maakt hij van papier maché, maskers en poppen om te verkopen als decoratiemateriaal. Een “groene” verdienste.

Bij ons wordt het bijna niet meer aangeleerd in de lagere school, bij hen is het nog steeds een mogelijke bron van inkomsten: olifantjes (symbool van Bangladesh) in elkaar naaien.

Gezond zal het wel niet zijn, maar je kan uit zilver heel mooie dingetjes maken: de juwelier.

Wat er zeker wel is in Bangladesh: prachtige veelkleurige stoffen! Maar alleen een goede kleermaker kan er iets mee maken. Op straat vind je hem.

En dan zijn er nog zovele andere stielen …. Maar spijtig genoeg nog veel meer mensen die gewoon “niets” mogen/kunnen en alleen maar voor zich uitkijken …

De foto’s zijn misschien wel mooi, maar de realiteit is het niet …

Tot morgen, voor een ander verhaal!

Hou je,
Geert.

De volgende ochtend stonden we om 5 uur op. We reden alweer met onze jeeps, maar nu naar een andere plek van de Mandi’s. Samen met een 120tal mensen (met heel veel jongeren) vierden we er eucharistie. Ik verstond er geen snars van (ze hebbben immers hun eigen taal) maar het is toch wel een voordeel om katholiek te zijn: vieringen over heel de wereld hebben immers dezelfde opbouw. Een week na Pasen betekent dat dus de Emmaüsgangers als evangelie, handen aan elkaar betekent dan het Onze Vader en elkaar groeten is de vredeswens. Eensgezindheid onder broeders en zusters, het doet me toch altijd wat.

Maar “wat” is er nu zo heel speciaal aan deze stam? Ze zijn matriarchaal! De vrouw heeft het voor het zeggen, alhoewel … De naam en het familiebezit gaan via de vrouwelijke lijn over op de kinderen én, onverwacht, in de eucharistieviering was het ook de vrouw die het evangelie voorlas én de preek deed! Rome, Benedetto, waarom (eens) niet? Het Groot Dankgebed werd wel door de (Amerikaanse) priester voorgelezen.

Misschien wil je nu zelf eens dit boeiend volkje meemaken … bekijk dan maar dit (amateur-)filmpje. En luister maar hoe enthousiast ook de vele mannen/jongeren meezongen!
Morgen is het dan weer tijd voor een ander verhaal … ten minste, als je het goed vindt …

Hou je! en een prettig weekend,
Geert

70% van de 140 miljoen Bengalen verdienen minder dan € 2 / dag….
Bijna iedereen valt dus wel op een of ander gebied uit de boot … en wordt een “dropout”.
Vooral voor de kinderen is dat erg … onderwijs bestaat er wel, maar “goed” onderwijs is eerder zeldzaam en duur. Toch bestaan er ook mooie en vooral hoopvolle onderwijsprojecten! Daar waar ballonnen nog tot de verbeelding spreken! Lees en luister verder!

We rijden in de buurt van Netrakona. Onze jeep stopt op het eerste zicht midden in de natuur. Er lopen wel wat mensen op de straat (waar niet trouwens in Bangladesh?) die ons zoals gewoonlijk vriendelijk aankijken. We stappen uit en onze gids loopt dieper de natuur in. Tussen de bomen zien we wat verderop enkele lemen hutten bij elkaar staan. Bij een van de hutten staan er een 20-tal teen-sandaaltjes, mooi in een cirkeltje bij elkaar. Dat is de school!

Onze gids vertelt ons eerst dit verhaal: “Een twintigtal jaren geleden kwamen een tiental vrienden van Begum Rokeya (een vrouw nb) geregeld samen om te zoeken hoe zij hun eigen concrete situatie konden verbeteren. Men stak hier en daar de handen uit de mouwen. Sindsdien is er veel veranderd. 463 Mannen en vrouwen werken nu in vele verschillende projecten. Maar de wijze waarop is nog steeds dezelfde: samenkomen met mensen om de eigen problemen aan te pakken. Vandaag is een van de problemen waar velen mee te maken hebben, het onderwijs. Kinderen gaan niet of weinig naar school, worden niet gestimuleerd of behalen de eindtermen van het lager onderwijs niet (jaja, ook daar heeft men eindtermen!). Het aantal van deze dropout-kinderen is vooral hoog in de kleine leefgemeenschapjes die midden in de natuur gelegen zijn . Vrouwen (in de eerste plaats) kwamen samen om dit probleem te bespreken en om te zoeken naar oplossingen. Er werd besloten om overal schooltjes op te richten waar men op 3 jaar tijd en met een degelijke begeleiding zou werken aan die eindtermen. De mensen van het dorp zelf staan vandaag in voortdurende dialoog met deze plaatselijke kleine school. Dit is immers de zorg van iedereen. Na 3 jaar leggen de kinderen hun testen af bij de staat om alzo toch het getuigschrift van lagere school te behalen. Sinds de start zijn er al vele kinderen naar deze schooltjes gegaan, en mét resultaat.”

Met deze informatie gingen we het lemen hutje = de school binnen. Onze monden vielen open. De verbazing was alom. Zo eenvoudig, zo klein, zo weinig didactische middelen, zo primitief. Meer dan 20 kinderen, gezeten op een plastiek op de grond, in een ruimte dat evengroot is als onze living . Een drietal (meestal oude) schriftjes, een schrijfbord en en griffel voor elk kind en een schrijfbord vooraan. Meer was het niet.

Onze gids van het project (die ook onderwijzer was) demonstreerde ons een lesverloop. Hij gaf een leesopdracht. Alle kinderen draaiden zich per 3 naar elkaar toe en werkten onafhankelijk van de leerkracht samen verder. De ene las, de andere verbeterde, de 3de luisterde. Niet alleen werd er gelezen in het Bengaals, maar ook in het bEngels (Bengaals Engels :=) ). Nadien volgden we ook nog een demonstratie van een wiskundeles en een tekenles. Steeds op dezelfde wijze. Het resultaat is verbluffend. Knap werk! ( En wij maar voortdurend zoeken naar beamers, computers, didactische materialen, voorbeelden, lokalen, …. )

De kinderen, meisjes én jongens (in de officiele scholen van Bangladesh is het meestal niet gemengd) zongen én dansten voor ons. Zij keken ons aan, zo fier als ne gieter en ze glunderden. Wat konden wij nu doen? We hebben dan ook maar een liedje gezongen (“ik heb de zon zien zakken”) tot groot plezier van de kinderen. We deelden nadien schrijfpennen en ballonnen uit.
Is er iets simpeler dan een ballon? Is er iets kleiner dan een ballon? Spreekt er iets meer in de verbeelding dan een ballon? Men kende dit klein speelgoedje blijkbaar toch niet echt. Ik begon er een op te blazen. Je had dan de gezichtjes moeten zien! Heel vlug deden ze mee. We lieten samen de ballonnen vliegen, we maakten er lawaai mee (je weet wel, door het teutje uit te rekken), we knoopten ze dicht en we tikten ze in de lucht. Een groot spel. En wat een vreugde!

Heeft er ooit niet iemand gezegd: “Wie niet wordt als deze kinderen zal nooit het Rijk Gods binnenkomen”. Diep in de natuur van Bangladesh was het een beetje het Rijk Gods. NIET dat deze leefsituatie zo moet blijven, integendeel, maar WEL omdat de diepe levensvreugde in de eerste plaats in deze “feestelijke soberheid” ligt. We graakten er dan ook moeilijk weg. En eenmaal buiten de schoolhut stonden er ondertussen alweer pakken andere mensen ons op te wachten. Kijkend en hopend.

Een dag later ontmoette ik onderweg Alif. Een kerel van 16 jaar. We praatte een hele tijd wat met elkaar in het bEngels. Toen vroeg hij om geld. Ik vroeg of hij honger had. Niet speciaal, antwoordde hij, maar hij wilde “studeren”…. Toen ik terug in de jeep stapte en mijn mp3speler/mapje Vézelay opzette, klonk dit lied (was het toeval?).

Hou je,

Geert

We reden nog maar vlak na de aankomst van de luchthaven de stad in, en we konden er al niet meer naast kijken: riksha’s! We zouden ze de volgende dagen voortdurend zien. Wat een fenomeen als je uit Europa komt! Uit alle kanten komen ze opduiken, naar alle kanten rijden ze weg.

De riksha’s zijn in Banglagdesh zijn “fietsriksha’s”, geen loopriksha’s. Het zijn evenmin “Europeese” riksha’s. Anders stond er zeker een goede shimano-versnelling op, met minstens 8 versnellingen, en eersteklas remmen. Waarschijnlijk ook wel een naafdynamo om ook ‘s nachts veilig te kunnen rondtoeren. En ook reflectoren en een gelzadel zouden niet ontbreken. Maar, deze riksha’s zijn nu eenmaal geen “Europeese”, maar heel duidelijk “Bengaalse”!

De bestuurder van zo’n fiets moet toch wel over zeer sterke benen beschikken. De versnelling is zeer groot en de fiets weegt veel. Afhankelijk van 1 of 2 inzittenden (of van de baggage, want met een riksha kan je echt alles vervoeren) komen er dan nog eens vele kilo’s bij. Je ziet dan ook de bestuurder geregeld af- en terug opspringen wanneer het een beetje moeilijker gaat. Te voet het hele spul met zijn passagiers voortduwen gaat bij berg op of bij een moeilijker wegdek, dan ook gemakkelijker. Ook moet je opletten dat je als bestuurder niet te veel naar achter leunt. Je zou wel eens kunnen omkieperen. Vandaar dat de trappers meestal goed over hun stuur liggen. Ook moet je een grote behendigheid hebben. Bij het rijden zwiebelt je stuur over en weer. Hoe dat ik dat allemaal weet? Wat dacht je? Juist, ik heb het uitgetest.

Maar duwkracht en behendigheid is niet genoeg. Je moet echt nog “ballen” hebben om je man te staan in het verkeer. Er zal wel een verkeersreglement bestaan in Bangladesh, maar het navolgen ervan is iets anders. Trouwens, ik denk dat het misschien niet kan. Want er zijn honderduizenden riksha’s die allemaal over straat “wriemelen”, één groot mierennest van riksha’s. Ze rijden allemaal door elkaar, steken elkaar voortdurend voor en snijden (in onze ogen althans) elkaar de pas af. En om duidelijk te maken aan de andere weggebruikers dat ze in aantocht zijn, bellen ze voortdurend.
Nu, moesten er alleen maar riksha’s zijn, tja, dan zijn alle weggebruikers ongeveer even sterk. Niets minder waar natuurlijk. Naast deze fietsvormen, rijden er nog 3 andere types van voertuigen:

- de miniscooterbusjes: het zijn scooters die uitgebouwd zijn met achteraan een overdekte tweezitbank. Ze zijn groen van kleur, maken veel lawaai en de uitlaatgas ziet zo zwart als roet. Ook dezen zijn er in de stad met enkele tienduizenden.

- dan heb je nog de minibusjes: dezen zijn een grotere variant van de miniscooterbusjes. Je kan er met 4 inzitten. Dat dacht ik toch. Maar bij nader toekijken, zag ik geregeld er 7 tot 10 mensen inzitten. Op het platteland worden zijn ook ingezet als schoolbusje

- en natuurlijk ook de echte bussen. Hier in Vlaanderen waren deze bussen al heel lang gesloopt, maar ginder rijden ze alsof ze pas nieuw zijn. Ze zien er (van ver) soms vrij nieuw uit! Wat men doet? Heel eenvoudig: men plakt papier over heel de carosserie en men schildert daarop een schoon kleurtje. En klaar is kees: geen roest, geen deuken en geen schrammen meer zichtbaar … Ze hebben dan waarschijnlijk geen autocontrole.

Met andere woorden: op straat loopt het verkeer in 4 verschillende snelheden. Van traag naar vlug: de voetgangers, de riksha’s, de scootertaxi’s en de bussen en vrachtwagens. En dit veroorzaakt nog meer chaos.
Zijn er dan geen auto’s? In de stad wel, maar relatief weinig. En op het platteland zeer zeldzaam.
Als wij dan met onze 3 jeeps rondtrokken, dan kan je wel verstaan dat wij “de attractie van de dag” waren …

We hebben verschillende keren “een riksha” genomen. Met ons groepje van 13 kwam dit op 7 verschillende rijders. Willem zocht voor ons dan de bestuurders, en terwijl wij instapten, informeerden hij hen waar we naartoe moesten. Als je nu zou denken dat alle bestuurders hun stad goed kennen, wel vergeet het. We zagen ze geregeld bij de start naar elkander kijken zo met het gezicht van “ik volg jou wel hé”. En hop …. weg ermee. Maar al gauw waren we – door de enorme drukte – ook verspreid. En dan, ja dan …. We vertrokken altijd samen, maar we zijn nooit samen aangekomen. Altijd was er wel iemand “even verloren” gereden …. Geen paniek nochtans, een half uur (of nog meer!) later kwamen ook de “achterblijvers” altijd tevoorschijn.

De riksha’s zijn alitjd “pieces uniques”. Ze worden immers met de hand geassembleerd en volledig beschilderd. Kostprijs toch algauw 8000 taka’s (ongeveer 100 €). Verdien je er dan je kost mee? Wel …. voor 20 taka’s (ongeveer 1/2 euro) moet je toch heeel veeeel klanten hebben. Eigenlijk schandalig.

Krijg je ook zin om eens met een riksha te rijden? Ja? Nog even geduld dan. Over x-maanden hebben we er enen (voor de Damiaanactie) hier in het Antwerpse. Met veel plezier wil ik je “driver” zijn!

Tot morgen, voor een volgend verhaal!
Hou je,
Geert.

Ps: geniet van het filmpje, en zet de luidspreker luid! Dan lijkt het echter.
[YouTube=http://www.youtube.com/watch?v=G3-dticL5u8]

Bij elk bezoek werden we zeer hartelijk ontvangen door de hoofddoctor van de instelling. Telkens opnieuw vertelden zij ons hoe blij en vooral dankbaar zij zijn voor de steun die wij Vlamingen, hen geven. Wat een uitdaging was het voor ons, te zien hoe deze mensen zo graag dit werk doen, hoe zij al hun tijd en inzet ervoor over hebben, hoe blij en fier zij zijn met de resultaten die zij behalen. Want dat laatste is zeker waar! Door de zeer knappe, doordachte en volgehouden werking behalen zij inderdaad prachtige resultaten!  Wij geven hen misschien wel geld, maar zij geven ons een voorbeeld van eerlijke jobvreugde en -fierheid in dienst van de andere.

Na de intro vertelden deze doctors ons “hoe” zij ter plekke met de mensen werken. Met duidelijke powerpoints en begrijpbare grafieken toonden zij ons de (positieve) evolutie van hun werking. En met heel concrete en eenvoudige didactische middelen, legden zij ons ook uit hoe ze de Bengalen informeren over lepra en TBC, 2 armoedeziektes waaraan nog steeds vele mensen sterven.

Na deze eerder theoretische maar wel boeiende uitleg, was het dan meestal tijd voor een rondgang in de kliniek. Bij elke patient kregen we het heel concrete verhaal te horen van wat er juist aan de hand was en hoe zij daar (meestal) een positieve verandering in gebracht hadden. Heel verrassend was daarbij te zien hoe “menselijk” zij omgingen met elke patient. Geen grootste afstand, geen moeilijk woordgebruik, geen “ik ben de doctor en weet alles en jij bent patient en jij volgt mij”-mentalitiet. Maar wel een warme en hartelijke omgang.

In 2 klinieken toonden zij ons ook hoe zij de leprapatienten heel concreet leerden omgaan met hun zieke ledematen. Wat ze moeten doen of niet doen, en hoe ze deze moeten verzorgen. Ook toonden ze ons welke operaties ze uitgevoerd hadden en wat de resultaten ervan waren: een verbetering van de leefkwaliteit voor de patient.

Ook hoorden we schrijnende verhalen over TBC-patiënten. Velen worden echt geholpen én genezen, maar bij velen treden er toch ook pijnlijke neveneffecten op. De meesten zijn immers te verzwakt om de nodige zware medicamenten zonder enig probleem lichamelijk te verwerken. Zeker wanneer het gaat bij jonge mensen of zelfs bij kinderen … Hier lijkt TBC een ziekte als een ander en te genezen, ginder is dat effe helemaal anders.

Bij het laatste bezoek daagde de doctor ons uit: geloven wij in magie? in wat David Copperfeeld doet? Neen toch, wij “weten” dat er een uitleg is voor alles. Maar voor dit “beetnemen” betalen we veel geld…
Hij en de andere doctors, doen elke dag “magie”: met (soms relatief) weinig geld verandert de situatie van een patient drastig! Er het is niet nep, maar echt! En dàt alleen is de enige échte magie, en zonder een duur toegangskaart. Een doordenkertje …

Tot slot: vergeet niet dat het tropisch instituut van Antwerpen hier baanbrekend werk verricht en dat wetenschappers uit heel de wereld deze projecten nauwlettend volgen! Een pluim voor deze mensen!

Wil je meer “cijfers en medische info”, dan moet je maar naar www.damiaanactie.be surfen.
Wil je een nieuw verhaal over Bangladesh, dan surf je morgen opnieuw maar naar deze site ;=)

Hou je!

Geert