Het laatste verhaal?

Ik zou natuurlijk nog het verhaal van de vrouw kunnen schrijven, of het verhaal van “En nu?”, en waarschijnlijk ook nog paar andere verhalen. De Damiaaninleefreis naar Bangladesh is immers nog niet echt afgsloten.
En toch. Dagelijks “een nieuw verhaal van” op deze blog schrijven is niet meer zo haalbaar. Het scholeke slorpt me opnieuw “vollen bak” op en nieuwe projecten staan voor de deur (zie “Vuur in ‘t stad”). Ook de andere site (www.roeach.be) vraagt terug veel tijd en energie. En natuurlijk denken we ook al aan volgend jaar, de Wereldjongerendagen in Sydney. Vandaar snik, snik …

Met al mijn medereizigers komen we nog op 11 mei samen. Napraten, foto’s en filmpjes doorgeven, en denken wat we met deze ongelooflijke ervaring gaan doen. Want het spreekt vanzelf dat we daar iets mee gaan doen: een nieuw project met en voor de Damiaanactie?! Neen, ik vertel nog niets. Kom en zie maar over enkele maanden!

Hopelijk heb je van mijn dagboek wat genoten. Ik was heel blij te ontdekken en te zien dat jullie dagelijks met zo’n 120 waren! Dat had ik nooit verwacht. Bedankt daarvoor. Misschien moet je toch eens durven 1x achter de computer te kruipen en ons allen vertellen wat jou getroffen heeft. Want ook jouw “verhaal van” is zeker en vast de moeite waard om te gelezen te worden. Doen!

Ik dank nog heel kort, maar wel sterk gemeend Walter en Willem voor de enorme ervaring die ik mocht meemaken en al mijn medereizigers met wie ik “op schok” ging. Ik zal het nooit meer vergeten … straffer nog: ik ga nog eens terug, mét jonge mensen!

Hou jullie allen heel goed
Geert

PS: allé, vooruit, ik zal nog éénmaal iets schrijven … op 12 of 13 mei. Als ik al de foto’s van mijn vrienden heb , dan zal ik nog één groots fotoverhaal maken. Moet ik je verwittigen of “surf” je zelf naar deze “bangelijke” site . Weet je wat: surf vanaf nu geregeld naar www.roeach.be … en je zult het daar wel lezen als er iets nieuws is!