Het verhaal van de koe

“En wat nadat we genezen zijn van TBC of terug verder kunnen met ons leven als leprapatiënt?” Een vraag die bij Willem en bij ons bleef hangen. Velen van de ex-patiënten van de Damiaanklinieken keren dan wel terug gezond naar huis, maar moeten dan opnieuw hun plaats vinden in hun maatschappij. En dat is niet altijd eenvoudig. Er is al zo weinig werk, er zijn de vooroordelen, er zijn misschien na enkele maanden afwezigheid relaties veranderd … Is een koe dan geen mogelijke oplossing?

Het mag dan al pal boven water staan, de dokters in de verschillende damiaanklinieken en de samenwerking met de plaatselijke bevolking i.v.m. de DOTS doen ongelooflijk goed werk, er is gelukkig voor velen ook leven nà de ziekte. Maar als iemand dan eindelijk mag terugkeren naar zijn huis, zijn thuis, dan is dat niet altijd vanzelfsprekend. We hoorden verschillende getuigenissen hierover. Met een beetje inlevingsvermogen, kom je zelf vlug bij nieuwe opduikende vragen en andere moeilijkheden uit.

Bijvoorbeeld: een vrouw krijgt TBC. Omdat het ernstig is wordt ze opgenomen in een van de Damiaanklinieken. Deze kliniek ligt nu eenmaal niet vlakbij. Ze verhuist en laat man en kinderen achter. Dezen proberen wel zichzelf (in het beste geval) als gezin verder te organiseren, maar voor armen is dat niet altijd vanzelfsprekend. Eén persoon minder om te werken heeft al vlug verschillende gevolgen. En dan gebeurt het dat er een andere vrouw in het gezin komt, of dat er kinderen geen geborgenheid meer vinden omdat moeder weg is, of dat er te weinig voedsel in huis komt. Misschien valt het gezin wel uiteen… En na maanden komt dan de vrouw terug … Naast de relationele en emotionele problemen die door deze ziket mee zijn ontstaan, moet ze misschien ook nog zelf opnieuw proberen te overleven.

En dan komt de vraag: kan/moet de Damiaanactie bij deze herinburgering (of welk woord moet je gebruiken) niet helpen, zodanig dat niet alleen het lichaam van een mens wordt genezen, maar ook dat die nadien gezonde mens opnieuw een reële instap kan hebben in het leven? We hebben onderweg er vaak gesproken en gedebateerd en zijn er nog niet uit.

Vanwaar de koe nu? Wel, Willem heeft zelf al eens een persoonlijk initiatief genomen en uitgetest voor deze problematiek. Hij kocht enkele koeien om ze bij de terugkeer aan mensen te geven (op afbetaling) zodanig dat zij met de melk die ze verkopen toch een klein inkomen zouden hebben. Dit leek ons ook op het eerste zicht een schitterend initiatief. Vooral omdat met zulke initiatief, we trouw kunnen blijven aan de basisopdracht van de Damiaanactie (gezondheid) maar ook gelijktijdig, zonder heel veel uitgaven, mensen een duwtje in de rug kan geven bij het heraanvatten van de dagelijkse realiteit. Toch heeft Willem ons onmiddellijk met de voetjes op de grond gezet door heel even op bezoek te gaan bij zo iemand.

De gekregen koe was gestorven, de tweede koe overleefde het ook niet … moest er nu nog een derde koe komen? Had die persoon misschien geen flauw idee wat een boer moet doen? Moet je hem dan niet eerst een kleine opleiding geven? Maar wie moet dan zo’n opleiding geven en waar? En wat als de man geen grond vindt om zijn koe op te laten grazen? Is er ook nog iets anders dan een koe? enzovoort, enzovoort. Als je nog wat verder door redeneert, tja, dan kom je zelf wel nog bij vele andere vragen terecht. Of met andere woorden: het idee is wel schitterend, de uitvoering moet toch wel doordacht gebeuren. En toch viden wij dat er op die denkpiste verder moet gegaan worden.

Ik had graag van die bewuste koe van Willem, een fotootje hier geplaatst. Maar op het moment dat we bij de koe bezochten, waren mijn fotobatterijtjes leeg …
Misschien dat een van mijn medereizigers mij een van de dagen een fotootje van “bella” opstuurt.

Zo, dat was het weer, tot morgen?
Hou je

Geert