Het (foto)verhaal van de 100 stielen

Als je met zovele miljoenen mensen in één land leeft, dan is het heel moeilijk voor iedereen een job te creëren. De werkloosheid is dan ook zeeeeeeer hoog. De creativiteit en de zelfredzaamheid ook! Ongelooflijk wat je allemaal op straat ziet om “het dagelijks brood” te verdienen. Vandaag een foto-verhaal met als start een muzikale inbreng van deze orgelbouwer.

Hij zit er heel de dag tussen zijn vers fruit: appelsienen en druiven van het land zelf, appelen ingevoerd uit Zuid-Afrika. Kijkend en wachtend tot er iemand iets koopt.

Op straat, tussen de drukte van de riksha’s en de minitaxi’s; de spiegel ergens tegen een muur met een stoel ervoor: de haarkapper.

In een weeffabriekje, de ene naast de andere, zittend op de grond aan een geïmprovisserd spinnewiel van fietswielen. Maar het werkt!

De énige energiebron die altijd aanwezig is: de menselijke energie. En daarmee kan je zelfs het zwaarste in beweging krijgen.

Vrouwen en kinderen stappen de maiskorrels door elkaar om ze langs alle kanten te laten drogen.

Met oud papier op straat gevonden, maakt hij van papier maché, maskers en poppen om te verkopen als decoratiemateriaal. Een “groene” verdienste.

Bij ons wordt het bijna niet meer aangeleerd in de lagere school, bij hen is het nog steeds een mogelijke bron van inkomsten: olifantjes (symbool van Bangladesh) in elkaar naaien.

Gezond zal het wel niet zijn, maar je kan uit zilver heel mooie dingetjes maken: de juwelier.

Wat er zeker wel is in Bangladesh: prachtige veelkleurige stoffen! Maar alleen een goede kleermaker kan er iets mee maken. Op straat vind je hem.

En dan zijn er nog zovele andere stielen …. Maar spijtig genoeg nog veel meer mensen die gewoon “niets” mogen/kunnen en alleen maar voor zich uitkijken …

De foto’s zijn misschien wel mooi, maar de realiteit is het niet …

Tot morgen, voor een ander verhaal!

Hou je,
Geert.