Het verhaal van het Mandi-volk

Naast de 140 miljoen Bengalen leven er ook nog enkele andere stammen. De Mandi’s leven in het noorden van het land, in de brousse, zijn met weinig en zijn christelijk. Met andere woorden: ze zijn anders dan de Bengalen. En dat hebben we zelf mogen ervaren. Ongelooflijk boeiend! Lees en kijk maar!
Willem, onze reisleider vertelde ons niet veel over wat komen zou. Opmerkelijk, want meestal lichtte hij ons over alles heel goed in. We reden met onze jeeps steeds verder het Modhupur Forest in. Tot we na veel gehots en gebots stopten tussen enkele bananenplantages in die grote brousse. We gingen te voet verder. En dan, plotseling, werden we opgewacht door een tiental kinderen die allen mooi gekleed en geschminkt waren. Ze begonnen te zingen en strooiden ons bloempblaadjes voor de voeten. We werden er ontvangen als koningen!

Wat verder, op een soort binnenplaatsje tussen enkele lemen huizen, zaten de volwassenen en nog veel meer kinderen, ons op te vangen. Stoelen achter een versierde tafel stonden klaar. We mochten gaan zitten en de “burgemeester” verwelkomde ons. Een heel programma was voorbereid.
Kinderen dansten traditionele en hedendaagse dansen; volwassenen zongen liederen begeleid met hun instrumenten; een dorpsgek bracht er de komische noot in. Tussendoor werd er de speciale zelf gebrouwde rijstwijn (zie foto) rijkelijk geserveerd: een wit alcoholisch drankje dat je bij één slok niet lust, maar als je voldoende blijft drinken, er bij veel meerdere slokken toch heel gemakkelijk in gaat… Heel het dorp dronk mee: vrouwen eerst!, kinderen en jongeren, en natuurlijk ook mannen …
Het feest werd uitbundiger en luider, het programma werd steeds langer. Altijd was er nog wel iemand die ook nog “een nummertje” wilde doen. Natuurlijk hebben wij dan ook maar een nummertje gedaan: Bravo, bravissimo; De zon die weer in de zee zakte en Vrolijke vrienden onder gewieg van links naar rechts. Dit laatste lied was gelijktijdig het startschot van het tweede deel: met allemaal samen en onder een opgezweept ritme van trommels, dansen, zingen, springen …. Niet te doen. Spijtig genoeg kwam na enkele uurtjes de donkerte … tijd om te vertrekken … Wat een ervaring! Alweer voorbeeld van een groots feestelijke soberheid.

De volgende ochtend stonden we om 5 uur op. We reden alweer met onze jeeps, maar nu naar een andere plek van de Mandi’s. Samen met een 120tal mensen (met heel veel jongeren) vierden we er eucharistie. Ik verstond er geen snars van (ze hebbben immers hun eigen taal) maar het is toch wel een voordeel om katholiek te zijn: vieringen over heel de wereld hebben immers dezelfde opbouw. Een week na Pasen betekent dat dus de Emmaüsgangers als evangelie, handen aan elkaar betekent dan het Onze Vader en elkaar groeten is de vredeswens. Eensgezindheid onder broeders en zusters, het doet me toch altijd wat.

Maar “wat” is er nu zo heel speciaal aan deze stam? Ze zijn matriarchaal! De vrouw heeft het voor het zeggen, alhoewel … De naam en het familiebezit gaan via de vrouwelijke lijn over op de kinderen én, onverwacht, in de eucharistieviering was het ook de vrouw die het evangelie voorlas én de preek deed! Rome, Benedetto, waarom (eens) niet? Het Groot Dankgebed werd wel door de (Amerikaanse) priester voorgelezen.

Misschien wil je nu zelf eens dit boeiend volkje meemaken … bekijk dan maar dit (amateur-)filmpje. En luister maar hoe enthousiast ook de vele mannen/jongeren meezongen!
Morgen is het dan weer tijd voor een ander verhaal … ten minste, als je het goed vindt …

Hou je! en een prettig weekend,
Geert