Het verhaal van de Damiaandoctors

Het spreekt vanzelf, als je uitgenodigd wordt door de Damiaanactie, dat je dan ook de Damiaandoctors bezoekt. Het werd een echte ontdekking!
Bhaluka, Mymensingh, Netrakona, Jalchatra: het zegt je waarschijnlijk niets. Maar het zijn de 4 plaatsen waar deze  Damiaandoctors werkzaam zijn. En hoe! We waren er te gast.

Bij elk bezoek werden we zeer hartelijk ontvangen door de hoofddoctor van de instelling. Telkens opnieuw vertelden zij ons hoe blij en vooral dankbaar zij zijn voor de steun die wij Vlamingen, hen geven. Wat een uitdaging was het voor ons, te zien hoe deze mensen zo graag dit werk doen, hoe zij al hun tijd en inzet ervoor over hebben, hoe blij en fier zij zijn met de resultaten die zij behalen. Want dat laatste is zeker waar! Door de zeer knappe, doordachte en volgehouden werking behalen zij inderdaad prachtige resultaten!  Wij geven hen misschien wel geld, maar zij geven ons een voorbeeld van eerlijke jobvreugde en -fierheid in dienst van de andere.

Na de intro vertelden deze doctors ons “hoe” zij ter plekke met de mensen werken. Met duidelijke powerpoints en begrijpbare grafieken toonden zij ons de (positieve) evolutie van hun werking. En met heel concrete en eenvoudige didactische middelen, legden zij ons ook uit hoe ze de Bengalen informeren over lepra en TBC, 2 armoedeziektes waaraan nog steeds vele mensen sterven.

Na deze eerder theoretische maar wel boeiende uitleg, was het dan meestal tijd voor een rondgang in de kliniek. Bij elke patient kregen we het heel concrete verhaal te horen van wat er juist aan de hand was en hoe zij daar (meestal) een positieve verandering in gebracht hadden. Heel verrassend was daarbij te zien hoe “menselijk” zij omgingen met elke patient. Geen grootste afstand, geen moeilijk woordgebruik, geen “ik ben de doctor en weet alles en jij bent patient en jij volgt mij”-mentalitiet. Maar wel een warme en hartelijke omgang.

In 2 klinieken toonden zij ons ook hoe zij de leprapatienten heel concreet leerden omgaan met hun zieke ledematen. Wat ze moeten doen of niet doen, en hoe ze deze moeten verzorgen. Ook toonden ze ons welke operaties ze uitgevoerd hadden en wat de resultaten ervan waren: een verbetering van de leefkwaliteit voor de patient.

Ook hoorden we schrijnende verhalen over TBC-patiënten. Velen worden echt geholpen én genezen, maar bij velen treden er toch ook pijnlijke neveneffecten op. De meesten zijn immers te verzwakt om de nodige zware medicamenten zonder enig probleem lichamelijk te verwerken. Zeker wanneer het gaat bij jonge mensen of zelfs bij kinderen … Hier lijkt TBC een ziekte als een ander en te genezen, ginder is dat effe helemaal anders.

Bij het laatste bezoek daagde de doctor ons uit: geloven wij in magie? in wat David Copperfeeld doet? Neen toch, wij “weten” dat er een uitleg is voor alles. Maar voor dit “beetnemen” betalen we veel geld…
Hij en de andere doctors, doen elke dag “magie”: met (soms relatief) weinig geld verandert de situatie van een patient drastig! Er het is niet nep, maar echt! En dàt alleen is de enige échte magie, en zonder een duur toegangskaart. Een doordenkertje …

Tot slot: vergeet niet dat het tropisch instituut van Antwerpen hier baanbrekend werk verricht en dat wetenschappers uit heel de wereld deze projecten nauwlettend volgen! Een pluim voor deze mensen!

Wil je meer “cijfers en medische info”, dan moet je maar naar www.damiaanactie.be surfen.
Wil je een nieuw verhaal over Bangladesh, dan surf je morgen opnieuw maar naar deze site ;=)

Hou je!

Geert