Het laatste verhaal?

Ik zou natuurlijk nog het verhaal van de vrouw kunnen schrijven, of het verhaal van “En nu?”, en waarschijnlijk ook nog paar andere verhalen. De Damiaaninleefreis naar Bangladesh is immers nog niet echt afgsloten.
En toch. Dagelijks “een nieuw verhaal van” op deze blog schrijven is niet meer zo haalbaar. Het scholeke slorpt me opnieuw “vollen bak” op en nieuwe projecten staan voor de deur (zie “Vuur in ‘t stad”). Ook de andere site (www.roeach.be) vraagt terug veel tijd en energie. En natuurlijk denken we ook al aan volgend jaar, de Wereldjongerendagen in Sydney. Vandaar snik, snik …

Het verhaal van de kinderen

Kinderen, ze zijn overal en ze lachen je altijd toe. Ook in Bangladesh. Soms zeggen mensen “oh, zie eens hoe schattig”. Dat zijn ze ook, maar of ze altijd gelukkig zijn, dat is een andere vraag. Misschien voelen velen zich als opgesloten achter een traliewerk, geen kans om er écht bij te horen, zoals deze kinderen op de foto. Een mijmerend verhaal over kinderen.

De échte koe

Hier een foto van de échte koe waarover gisteren sprake. Bedankt Luc!
Vandaag geen “verhaal van …” Het is immers mijn eigen verhaal … (verjaardag) en ik geniet even met volle teugen van de zon. Tot morgen
Hou je,
Geert

Het verhaal van de koe

“En wat nadat we genezen zijn van TBC of terug verder kunnen met ons leven als leprapatiënt?” Een vraag die bij Willem en bij ons bleef hangen. Velen van de ex-patiënten van de Damiaanklinieken keren dan wel terug gezond naar huis, maar moeten dan opnieuw hun plaats vinden in hun maatschappij. En dat is niet altijd eenvoudig. Er is al zo weinig werk, er zijn de vooroordelen, er zijn misschien na enkele maanden afwezigheid relaties veranderd … Is een koe dan geen mogelijke oplossing?

Het verhaal van Pasen

Ik had het nog nooit meegemaakt. En het voelde heel raar aan: Paasnacht vieren in een vliegtuig. Tijdens die vlucht naar Bangladesh gingen mijn gedachten dan ook geregeld naar huis en naar Averbode. Ik wenste hen vanop 10.000 meter hoogte Zalig Pasen.

Het (foto)verhaal van de 100 stielen

Als je met zovele miljoenen mensen in één land leeft, dan is het heel moeilijk voor iedereen een job te creëren. De werkloosheid is dan ook zeeeeeeer hoog. De creativiteit en de zelfredzaamheid ook! Ongelooflijk wat je allemaal op straat ziet om “het dagelijks brood” te verdienen. Vandaag een foto-verhaal met als start een muzikale inbreng van deze orgelbouwer.

Het verhaal van het Mandi-volk

Naast de 140 miljoen Bengalen leven er ook nog enkele andere stammen. De Mandi’s leven in het noorden van het land, in de brousse, zijn met weinig en zijn christelijk. Met andere woorden: ze zijn anders dan de Bengalen. En dat hebben we zelf mogen ervaren. Ongelooflijk boeiend! Lees en kijk maar!

Het verhaal van de dropouts

70% van de 140 miljoen Bengalen verdienen minder dan € 2 / dag….
Bijna iedereen valt dus wel op een of ander gebied uit de boot … en wordt een “dropout”.
Vooral voor de kinderen is dat erg … onderwijs bestaat er wel, maar “goed” onderwijs is eerder zeldzaam en duur. Toch bestaan er ook mooie en vooral hoopvolle onderwijsprojecten! Daar waar ballonnen nog tot de verbeelding spreken! Lees en luister verder!

Het verhaal van de riksha’s

Ze zijn er! Niet met honderden, maar met honderduizenden! Niet alleen in de steden, maar tot in de verste uithoeken van het land: de riksha’s. Een fenomeen, een ervaring, een triller, een sensatie. Al is dit niet te beschrijven, toch vertel ik je hier: het verhaal van de riksha’s (met foto’s en een filmpje!)

Het verhaal van de Damiaandoctors

Het spreekt vanzelf, als je uitgenodigd wordt door de Damiaanactie, dat je dan ook de Damiaandoctors bezoekt. Het werd een echte ontdekking!
Bhaluka, Mymensingh, Netrakona, Jalchatra: het zegt je waarschijnlijk niets. Maar het zijn de 4 plaatsen waar deze  Damiaandoctors werkzaam zijn. En hoe! We waren er te gast.