zingen voor Bangladesh

Nu ik zo deze dagen wat meer lees over Bangladesh, komen er ook geregeld herinneringen van vroeger terug in mijn geheugen. Dit filmpje is er een voobeeld van. Ik kwam het tegen toen ik een beetje aan het “youtuben was Herinner jij het nog? Ten minste als je de jaren 70 hebt meegemaakt… Als ik me goed herinner was dit de eerst van een lange rij … Ik heb het over …

Een “politieke” Tsunami in Bangladesh …

Van Willem, onze gastheer ter plaatse en werkend voor de Damiaanactie, ontvingen wij een mail. “We moeten geen schrik hebben”, schrijft hij, “het is alleen heel speciaal. Nog nooit gezien”. Ik laat je uit zijn brief, enkele opmerkelijke fragmenten mee lezen.

Bangladesh moet 8 miljard investeren in beter milieu … mooi, maar wie heeft het geld hiervoor?

 

Zojuist verscheen dit bericht in de pers:

“Bangladesh moet de komende twintig jaar 8 miljard dollar in het milieu investeren. Dat blijkt uit een rapport van de Wereldbank. Lucht- en watervervuiling veroorzaken ruim twintig procent van alle ziektes in het land. Vooral de hoofdstad Dhaka moet snel iets doen aan alle afval- en waterproblemen, aldus de Wereldbank.”

Muren, muren en nog eens muren

Stilaan komen de vertrekdata dichterbij. Inderdaad: “data”. Want voor Bangladesh ga ik nog eerst met de school naar Rome. Ik durf het haast niet schrijven. Maar ja, het is voor mij wel “heerlijk”. En zo zal ik van de “ooit ommuurde” stad naar het “nieuwe ommuurde” land vliegen. Want dat is de link tussen beide: muren! De ene om niet binnen te graken, de ander om niet buiten te kunnen.

over spuitjes en papieren

Denk maar niet dat je op 1 2 3 naar Bangladesh kunt vertrekken. In onze geglobaliseerde wereld zijn “papieren en dokumenten” soms wel het belangrijkste geworden. En dus …. aanschuiven aan loketten om de juiste papieren te bemachtigen. Soms een hele operatie …

Aan wat beginnen we toch?

Tja, op dit moment heb ik daar ook nog geen duidelijke kijk op. Het wordt alleszins een uitdaging.

Enkele weken geleden, een beetje tussen andere gesprekken door, vroeg Walter (Damiaanactie) of ik nog wat tijd had in de Paasvakantie. Ik dacht eerst dat er een of ander project op til was waarvoor hij nog helpende krachten zocht. “Wel … euh, ja ?! ” Het bleek een uitnodiging te zijn om mee op inleefreis naar Bangladesh te gaan. En ja, dat moet je me nu geen 2 keer vragen. Een nieuwe uitdaging spreekt me altijd aan, zeker als het me een nieuwe wereld opent. Hier in Vlaanderen is alles al zo klein genoeg. En de gelegenheid om die grote wereld nadien “hier” een beetje mee te openen, is altijd de moeite waard.